Ernst Vermeulen, NRC-Handelsblad

'Annette [1954] van Piet-Jan van Rossum is uiterst gedisciplineerd, verloopt vergelijkbaar met werken van Morton Feldman in één kalm tempo fragiel pianissimo. Het is geïnspireerd door de raadselachtige beelden van Giacometti die de eenzaamheid van het individu in steeds kleinere gestalten voorop stellen. Ook van Rossum weet een vergelijkbare ruimtelijke magie op te roepen in zijn naar Giacometti's vrouw Annette vernoemde compositie.
Twee licht ontstemde piano's als karaktervolle oude instrumenten worden strikt blokmatig ingezet, afgewisseld met een strijkkwartet in een nauwelijks beweeglijk spel van drie akkoorden, al even spaarzaam en kwetsbaar van karakter.
Uiterlijk beheerst verloopt deze onbestemde zoektocht toch innerlijk nerveus door toegevoegde klanksporen met daarop een steeds sterkere omgevingsruis, afkomstig van een Zwitserse bergtop bij Giacometti's geboortedorp Stampa. Het verrassende slot, waarbij een verlichte maquette op het podium wordt geschoven, plaatst achter het vraagteken van van Rossums onbestemde betoog dan toch nog een fluxus-achtig realistisch uitroepteken. "Hoeden af", zou Schumann zeggen.'